سفر مازندران و وقایع مشروطه
(رکن الاسفار)

غلامحسين افضل الملک
به کوشش حسين صمدی
1383 / تبرستان 2004

PDF | 1.6 MB | 116 Pages | FA

مازندران سرزمين باران و راز و رمز است. دياری نمناک و مملو از رود و جنگل و
کوه. باران هر چند مژده سر سبزی و شکوفايی اقتصاد می دهد اما، خود غارتگر يست
غدار!
ريزش پياپی باران و رطوبت هميشگی ويرانگر يادمانهای تاريخی است. بسا آثار کهن و
کتابهايی که می توانستند واگويه گذشتگان باشند زلطف اين موهبت طبيعت!! چنان نا
پيدايند که گويی هرگز نبوده اند.
در سرزمينی که ساختمان چند دهه اخير آن هماغوش خزه و سبزه و انجيلی است و آجر و
مصالحش از نم و باران ز هم وارفته، تصور سالم يافتن بناهای قديمی خيالی بيش نيست.
کتاب نيز دچار همين بلاست. خاک نمور اين ديار، و باران، کی می گذارد نسخه ای در
دل آن محفوظ بماند.
شايد بگويند: کتاب را با خاک چه کار؟!
کاش، اين سرزمين – اين خاک – سخن می گفت و زنجموره های خويش را پنهان نمی
کرد، و می گفت که چه ها رفته بر او ...
هجوم بيگانگان و ستم خودی، تبر به دوشان مازندران را هماره رنج می داد و بس و اين
مردم، کتابها و هستی خويش را به خاک امانت داده و خود به بيشه و کوه بهر ستيز می
رفتند، رفتنی که اکثرا بازگشتی بر آن متصور نبود.
يغماگران هرآنچه خواستشان بود می کردند، خانه ها سوخته و خراب، کشتزاران لگدمال
پيادگان وسم ستوران، و امانت در خاک عمدتاً همچنان پنهان. و زان پس، باران، هر چه
را مانده به جا، با فراغت می شست، و باز هم خاک، سرسبز و لطيف و بکر، آنسان که
گويی هيچ نشد.
چه بگويد خاک، زين جهنم سبز. و چه کند مازندرانی تشنه دانستن؟