از فرهنگ باستانى خود غافليم

گفت وگو با دكتر فريدون جنيدى، استاد دانشگاه


شايد از بنياد نيشابور همان قدر بدانيم كه از آداب و سنن فرهنگ مهجور ايرانى، شايد از مراكز حفظ و نشر زبان فارسى همان قدر بدانيم كه از وجه تسميه فصل ها و ماه ها و همين روز هاى تكرارى! فصل رسيدن، فصل دانستن، فصل به شكوفه نشستن در سردترين موعد سال، فصل از نوآفريده شدن است. فصل خوب آگاهى از ريشه هايى كه تنها به ساقه بودن، به برگ و گل بودن آن به خود مى باليم، در دومين روز آلوده تهران كه خطر از مرز ۱۷۰ درصد نيز آن سوتر رفته، من در ورودى قديمى ساختمانى چهار طبقه در خيابان جلاليه در شمال دانشگاه تهران، به ملاقات عضوى از جامعه فرهنگى و ادبى اين مرز و بوم مى روم كه اگر چه از سوى برخى مراكز دانشگاهى ايران مورد غفلت قرار گرفته اما يكى از انگشت شمار ترين خادمان بى چشمد اشت آموزش و ترويج فرهنگ و زبان باستانى اين سرزمين است.



دكتر فريدون جنيدى بدون تكلف، بدون قرار قبلى، بدون ok يا cancel كردن قرارهاى مرسوم جامعه ماشينى ما، بدون فخر و مباهات بدان چه او را زبانزد همه كرده به داخل بنياد دعوتم مى كند. لبخند گرم و نگاه مطمئن و دلنشين از پشت شيشه نامهربان عينك باور اين محبت، اين صميمت و جذبه سريع چند دقيقه اى را آسان مى كند. آنقدر سريع مرا در خانه باصفاى «بنياد نيشابور» محرم كرده است كه آماده كردن مداد و كاغذ و واكمن طولانى به نظر مى رسد.

•اين روز ها شاهد اين هستيم كه جوانان و نوجوانان ايرانى حساسيت خاصى نسبت به مناسبت ها و جشن هاى خارجى پيدا كرده اند! مثلاً آنها روز Valentine را گرامى مى دارند يا در كريسمس به هم تبريك مى گويند و آن را جشن مى گيرند. به نظر شما وقتى ما از چنين فرهنگ غنى برخورداريم و مناسبت هاى باستانى و اعياد ما به زيبايى بر وقايع طبيعى و روحيات آدمى استوارند و هر يك دنيايى از معنا و مفهوم را با خود همراه دارند، چرا چنين رفتارى بين هموطنان ما عرف شده است؟

چون ما از فرهنگ باستانى خود آگاهى چندانى نداريم و با آن بيگانه ايم. شكوه و زيبايى اين فرهنگ با ما بيگانه شده است، بايد مردم را با گستره و ارزش آن آشنا كرد. اينكه متوليان فرهنگ هيچ توجهى به آن نداشته باشند و هيچ آن را نشناسند و جوان ايرانى تقريباً حق دارد نسبت به مناسبات و جشن هاى خارجى كه اين طور زيبا از سوى رسانه هاى جمعى برنامه سازى مى شوند، حساسيت نشان بدهد. اگر او فرهنگ و تمدن نياكان خويش را بشناسد مثلاً بداند كه در برابر همين Valentine كه معنى عشق و دوستى است، ما در ايران باستان يك جشن «سپندار مزگان» در روز پنجم اسفند داريم فكر مى كنيد باز هم اينگونه رفتار مى كند؟

آب در فرهنگ ايرانيان

آب در فرهنگ ايرانيان ايرانيان هميشه با ديده احترام به آب نگريسته اند. هنوز هم هر جا كه «آبادان» است و «بيابان» در پيوند است با آب و آب مايه زندگى.




«آب» همراه سه عنصر «آتش» و «باد» و «خاك» نزد ايرانيان از تقدس ويژه اى برخوردار است. تقريباً در همه نوشته هاى پيش از اسلام، جايگاه آب در مجموعه آفرينش بسيار حساس است.
هرودوت مى نويسد، ايرانيان در هيچ رودخانه اى حتى دست هايشان را نمى شويند و دست شستن ديگران را هم در آب نمى پذيرند و به رودخانه احترام مى گذارند.
استراگون نيز لابد با تكيه بر نوشته هرودوت به همين موضوع اشاره مى كند. او مى نويسد كه ايرانيان در آب روان شست و شو نمى كنند و در آب روان لاشه و مردار و روى هم رفته چيز هاى ناپاك نمى اندازند.
البته از گزارشى كه درباره هخامنشيان داريم، مى دانيم كه داريوش براى رساندن تيرك هاى سدر، از لبنان به شوش، از آب روان استفاده كرده است. روشن نيست در اين رويداد ها، براى جلوگيرى از دژ رفتارى به آب چه انديشه اى گمارده شده است.
نويسندگان پس از اسلام نيز جا به جا از آب به نام يك پديده گرانقدر ياد كرده اند.از تقدس آب نزد ايرانيان همين بس كه «ميهن» و «زادگاه» را «آب و خاك» مى نامند.

• اسطوره آبريزان
يكى از آئين هاى جشن تيرگان، شست وشوى بيرون از برنامه روزانه و پاشيدن آب و گلاب بر سر و روى يكديگر است. اين جشن پيوند ژرفى با تقدس آب در فرهنگ ايرانيان دارد و جشن تيرگان، تير روز از تيرماه آئين ويژه ايزد باران است.دو داستان بسيار زيبا و دل انگيز در مورد آئين آبريزان وجود دارد كه نشان از مهر و محبت ايرانيان دارد.داستان نخست به گزارش شاهنامه فردوسى و ابوريحان بيرونى در آثارالباقيه است.
حكيم فردوسى در شاهنامه دل انگيز خود چنين گزارش مى دهد كه كيخسرو بعد از جنگ با افراسياب و كشتن او چنين در درونش دريافت كه كارش در جهان به پايان رسيده و بايد به جهان ايزدان بپيوندد، پس درم و دينار بسيار به موبدان و تهيدستان داد و به نامداران و سپاهيان سفارش هاى درخور كرد و جانشين تاج و تخت برگزيد. سپس فرمان داد تا سپاه به راهى كه او مى گويد همراه شوند. پس از چندى در راه به چشمه اى برخوردند و كيخسرو همان جا فرمان به ماندن داد و گفت كه تا سحر بيشتر در كنار سپاه نيست.

بر روی ادامه مطلب کلیک کنید.

شكوه ميترا

جشن مهرگان يكى از كهن ترين جشن ها و گردهمايى هاى هند و ايرانى است كه در ستايش و نيايش ايزد بزرگ و كهن هندو ايرانى به نام مهر يا ميترا (در اوستا و پارسى باستان «ميثره»، در سانسكريت «ميتره»)، ايزد نام آور روشنايى، پيمان، دوستى و محبت و خداى بزرگ دين مهرى (و ميترائيسم بعدى) برگزار مى شود.




به گمان نگارنده، سرچشمه باور به «مهر» و «گردونه مهر» در ميان هندوايرانيان باستان و سرايندگان مهريشت اوستا و ريگ وداى هندوان عبارت بوده است از ستاره قطبى و دو صورت فلكى پيراقطبى «خرس بزرگ» و «خرس كوچك» (دب اكبر و دب اصغر). مى دانيم كه قطب آسمانى در هر ۲۵۸۰۰ سال يك بار بر دور قطب دايره البروج مى گردد و امروزه در كنار ستاره «جُدَى» (جَدى) قرار دارد. اما در حدود ۴۸۰۰ سال پيش قطب آسمانى در نزديكى ستاره «ذيخ» از صورت فلكى «ثعبان» (اژدها / تنين) بوده است، اين ستاره با نام صورت فلكى خود نيز خوانده مى شود.

در آن زمان ستاره «ذيخ / توبان» قطب آسمانى زمين بوده است و مانند ستاره قطبى امروزى در جاى خود ثابت و بى حركت بوده و در همه شب هاى سال ديده مى شده و هيچ گاه طلوع و غروب نمى كرده است، اين ستاره در ميانه دو صورت فلكى پيراقطبى «خرس بزرگ» و «خرس كوچك» واقع شده است و اين دو صورت فلكى در هر شبانه روز يك بار به دور آن مى گرديده اند. اين گردش، همراه با گردش صورت فلكى «ثعبان»، نگاره باستانى «چليپا» يا «صليب شكسته» را در آسمان رسم مى كردند كه همان «گردونه مهر» است. در مهريشت، عبارت هاى «در فرازناى آسمان ايستاده» و «به خواب نرونده» اشاره آشكارى به ستاره قطبى است كه هميشه در يك جا ايستاده و هيچ گاه غروب نمى كند:

طرح كلي براي كاوش فولكلور يك منطقه
گروه: فولکلور


مطالبي كه از« فرهنگ توده» بايد مورد تحقيق قرار گيرد از اين قرار است:

زندگي مادي :
الف- وسايل اقتصادي
1- زمين يا شهر: آب و هوا و طبيعت زمين براي برومند چه وسايلي به كار مي برند؟ طرز تهيه كود، برج كبوتر (كفتر خوان) . وسايلي كه براي پرورش جانوران اهلي و كشاورزي به كار مي رود .
وسايل آبياري زمين: قنات، رودخانه، گريز، جنگل و معادل آنها مرز بندي ، چير ، نگهبانان جنگل ، راه و جاده ها- پاسبان، امنيه، تمام شهر كه كشاورزي ، تجارتي و يا صنعتي است . سازمان راهها و جاده ها ، وسايل ارتباط و غيره.

2-ساختمانهاي عمومي، مسجد، شهرداري ، دبستانها ، گردشگاهاي عمومي ، بيمارستان، زورخانه، قدمتگاه ، زيارتگاه، امامزاده، سقا خانه، تكيه، خانقاه، بتكده، گورستان، كليسا، جاهاي مهم و ديني . آثار باستان محل و افسانه هايي كه در باره آنها مي گويند :
(منار سر برنجي در اصفهان- خاتون قيامت در شيراز-سنگ سياه در مراغه- سنگ شير در همدان ...) چگونه نگهداري مي شوند؟





3-خوراك : غذا و مشروب:
تهيه خوراك( آشپزي) ، خوراك غالب اهالي و غذاهائيكه در هنگام عروسي و عزا و يا مهماني صرف ميشود. طرز خوردن غذا( روي ميز يا سفره بادست يا قاشق صرف ميشود؟) آش ، شوربا، ماهي ، نان، گوشت، حليم، پنير ، ماست، بلغور، كشك، قره قروت، دوغ، شيره، شراب، عدسي، لبو، يخني، لرزانك ، قاروت ، آجيل ، شيريني خانگي ، كلوچه ، ترشي، مربا، شربت، پلو و چاشني هايي كه تهيه مي كنند.


بر روی ادامه مطلب کلیک کنید.

نگاهى به آئين جشن مهرگان

مهرورزى سنت ديرين ايرانى «مهر را مى ستاييم / كه داراى كشتزارهاى فراخ است / و به سرزمين هاى ايرانى رامش و آسايش مى بخشد / و نگران پناهگاه ستوران است / مهر را مى ستاييم / بلندبالايى كه بر فراز برج ايستاده ...» سمند تيزپاى خيال را ميدان مى دهيم و در اوراق تاريخ ميهن، مى رويم تا آن مهر كه شمايل اسطوره اى اش عدالت خواهى، آزادگى و نبرد تاريخى نور و ظلمت را يادآورمان مى شود در مى يابيم فرهنگ مقاومت و «آن» جاودان را! راز مانايى رسم و سنت ديرين پارسى در سال هايى دراز پس از حمله بيگانگان به گربه ديرپا نقش!... آنگونه كه در برخى بررسى ها و پووهش هاى تاريخى درباره آئين مهر واكاويده ايم، مهرپرستى يا ميترائيسم، از كهن كيش هاى ايرانى است كه در مقطعى از زمان جهانگير مى شود. گفته اند كه اين كيش باستانى در بسيارى از اديان و جريانات فكرى ايران و جهان، اثرات ورفى باقى گذارده. چنان كه گفته اند: «مردمى كه در فلات ايران زندگى مى كنند، دو بار توانستند كيش جهانى پديد آورند.
يك بار در مورد مهرپرستى و بار ديگر در مورد مانى گرى. هر دو اين كيش ها نيز اين پيام دل انگيز را با خود همراه داشت كه ابناى انسان در زير يك انديشه واحد بايد به خاندانى بزرگ بدل شوند ...» شايد مقصود از انديشه واحد، آن دريچه پوواك نور بى پايانى است كه مانايى را مكررمان مى كند، همان صداى فرياد پرومته، تاوان تا بى نهايتش در جست وجوى كسب آگاهى! و همان كه هنوز كه هنوز است بسياران، سياوش وار در آن آتش مى شوند كه بوده است! كه هست! كه خواهد بود!... در باب ردپاى مهر در تاريخ ايران زمين، اسناد و روايات گونه گونى موجود است. گفته اند كه در متون اوستايى، پارسى باستانى، پهلوى و درى از ريشه مهر تركيبات فراوانى وجود دارد. مهر دروغ، مهرزيان، مهر جنگ، مهربان، مهرگسار، مهرك، مهرين، مهرنوش، درمهر (پرستشگاه زرتشتى)، مهر بندگشا، مهرداد، مهران، مهراب، مهرگشنسب، مهربد، مهربراز، مهربوزيد، بزرگمهر، مهريگاه، مهرترسه و مهرگان! مهرگان!

بر روی ادامه مطلب کلیک کنید.

جشن مهرگان: روز پيروزى كاوه بر ضحاك
گروه: فولکلور
نویسنده: توران شهريارى


ماه مهر و روز مهر و جشن فرخ مهرگان جهان است.


اين جشن كه مردم آن را جشن پيروزى كاوه آهنگر بر ضحاك بيدادگر مى دانند ريشه در دوران اساطيرى و حماسى ايران دارد.
دوران اساطيرى از زمان كيومرث آغاز مى شود و دوران حماسى از روزگار فريدون آغاز مى گردد. به هرحال بنا به روايت شاهنامه و بنا به باور ايرانيان در چنين روزى كاوه ستمديده بر ضحاك ستمگر چيره مى گردد. او كه صاحب فرزندان زيادى بوده همه پسرانش را در راه خودكامى و مردم ستيزى ضحاك از دست داده و در حالى كه آخرين و كوچكترين پسرش را ماموران ضحاكى مى خواهند به كشتارگاه ببرند صبر و طاقت او به پايان مى رسد و دادخواهان در حالى كه چرمه آهنگرى خود را بر سر چوبى نصب كرده به سوى كاخ ضحاك روان مى شود.



مردم ستمديده نيز در راه به او مى پيوندند و همه دادخواهان و فريادزنان به كاخ ضحاك حمله ور گرديده و او را دستگير مى نمايند و در كوه البرز به بند مى كشند براى همين است كه كوه البرز و به ويوه دماوند در نزد ايرانيان حالت تقدس دارد و گرامى شمرده مى شود البته به جز اين چون اولين اشعه خورشيد بامدادان در ايران زمين به دماوند و البرز مى تابد و برخورد مى كند و بر جبين قله البرز نخستين بوسه صبحگاهى خود را نثار مى نمايد بر اعزاز و تقدس آن افزوده است.
ابوريحان بيرونى در كتاب التفهيم مى نويسد كه او در سال دو بار در جشن هاى نوروز و مهرگان دست از كار مى كشد و به ديدار بزرگان و پيران قوم و دوستان و ياران خود مى رود و يا آنان را به حضور مى پذيرد و به شادى و طرب مى پردازد.
اين گفته ابوريحان نشانگر اهميت جشن مهرگان است. در ايران باستان كه هر سال به دوازده ماه سى روزه تقسيم مى شده پنج روز به نام پنجه به پايان ماه اسفند اضافه مى گرديد و هر چهار سال يكبار شش روز اضافه مى شد كه آن سال به نام سال كبيسه معروف بود. در ضمن ماه هاى سى روزه هر روز نام خاصى داشت كه دوازده نام از آن را امروزه ما به نام ماه هاى ايرانى يعنى فروردين و ارديبهشت و خرداد و... مى شناسيم و مى ناميم و به كار مى بريم.
تقارن روز و ماه را ايرانيان از گذشته هاى دور جشن مى گرفتند مانند ۱۹ فروردين كه روز فروردين از ماه فروردين بود به نام فروردينگان و دوم ارديبهشت را كه روز ارديبهشت بود به علت تقارن با ماه ارديبهشت به نام ارديبهشتگان و چهارم خرداد را كه روز خرداد از ماه خرداد بود به نام خردادگان مى ناميدند و در اين روزها به سرور و شادمانى مى پرداختند. در بين جشن هاى دوازده گانه ايرانى مهرگان از همه مهمتر بود زيرا جشن پايان برداشت و محصول و آغاز برابرى روز و شب و اعتدال هوا نيز بود.


بر روی ادامه مطلب کلیک کنید.

كاوش عمومي فولكلور


براي جمع آوري منظم فولكلور همه مناطق كشور، دولت بايد به وسيله بخشنامه دانشمندان، هنرمندان و كارمندان فرهنگ و ادارات دولتي را دعوت بكند كه در اين كاوش شركت بكنند.
همچنين بايد توضيح بدهند كه اين تحقيقات منحصرأ جنبه علمي دارد و هيچ ربطي باسياست ، مذهب و غيره در بر نخواهد داشت.
شاگردان دبستانها و دبيرستانها مي توانند اطلاعاتي از خانواده و از اطراف خود بدست بياورند. بايد حس كنجكاوي آنها را تحريك كرد، زيرا به وسيله تشويق و راهنمايي برخي از آنها مي توانند كمكهاي شاياني در اين زمينه بكنند .
اشخاص تحصيل كرده ادارات دولتي هر كدام در رشته خود و نسبت به تماسي كه با مردم دارند ممكن است اطلاعات گرانبهاي به دست بياورند و بالاخره هركس در اطراف خود و خانواده اش با كساني معاشر است كه مي تواند محفوظات آنها را ياداشت بكند .




زيرا در اين موقع كه تغييرات و تحولات عميق در در جامعه بشر انجام مي گيرد، هر فرد تحصيل كرده بايد پي به اهميت مطالعات اجتماعي برده و نه تنها تكليف بلكه وظيفه خود بداند كه در اين زمينه آنچه از دستش بر ميايد فروگذار نكند.
موضوع فولكلور مخصوصا نتيجه پرورش و فعاليت دسته جمعي يك ملت است كه ناچار مربوط به روانشناسي و جامعه شناسي مي گردد.
روزنامه و مجلات محلي نيز به نوبه خود مي توانند مردم را تشويق كنند و قسمتي از روزنامه و يا مجله خود را به چاپ فولكلور محلي اختصاص بدهند و بخشنامه ها و پرسش نامه ها را بااطلاع عموم برسانند.



بر روی ادامه مطلب کلیک کنید.

شروع بكار جهت كاوش فولكلور


در مباحث پيش طرح كلي براي كاوش فولكلور منطقه را بطور اجمال شرح داديم ، البته امثالي كه در طرح نامبرده آمد كامل نبوده و مقصود اين نيست كه از اين امثال تجاوز نكنند .
مثلا هر گاه «حنا» و خواص طبي يا استعمال آن در زينت و يا در بعضي مراسم مانند« حنابندان» ذكر نشده دليل اين نيست كه بايد از توضيح درباره آن چشم پوشيد. بر عكس خيلي از اين موضوعهاي محلي قيد شده كه متعلق بيك ناحيه بخصوص ميباشد و در جاهاي ديگر يافت نميشود.
اينك خلاصه نظريات سنتيو را براي آسان كردن كار كساني كه خواهان جستجوي فولكلور محلي ميباشد اقتباس كرده ميافزائيم تا با در نظر گرفتن شرايط زير شروع بكار كنند و گرنه زحمت ايشان بيهوده خواهد بود.



چنانكه ملاحظه مي شود، دامنه فولكلور ايران بعلت قدمت تاريخي ، شرايط مختلف زندگي، آب و هوا و مناطق گوناگون بسيار وسيع و متنوع است ؛ بطوري كه راجع به فولكلور كوچكترين دهكده يا مطالعه در احوال قبيله هاي مخصوص مانند :
يزيديها در كرند و فرقه هاي مختلف درويشها يا اقليتهاي مذهبي و يا ايالات (شاهسون، قشقائي، كرد، بختياري، تركمن، بوير احمد، لر...) ميشود كتابهاي بسيار جالب فراهم كرد. وليكن مطلب عمده اينجاست كه در هر علمي بايد محصول واقعي آن را در نظر گرفت.
اين مسئله درباره فولكلور نيز صدق مي كند، زيرا حقايق علمي به منزله مصالح اوليه علوم به كار ميرود و گرنه حدسيات و تخيلات دلربا با خشت بر آبست. از اينقرار اول بايد به جمع آوري دقيق فولكلور نقاط گوناگون كشور دست زد ، سپس به مقابله و مطالعه و مقايسه آن پرداخت. زيرا موقعي اين موضوع قابل توجه خواهد بود كه فولكلور سر تا سر كشور در دسترس باشد و بتوان نتايج علمي از مقايسه آنها به دست آورد .
از اين رو هرگونه شتاب زدگي با قضاوت قبلي ممكن است كه نتيجه زحمات را منحرف بكند. در زمينه فولكلور يكنفر مشاهده كننده هر چند زيرك و تيز بين باشد، باز هم ناچار بايد به تحقيقات ديگران مراجعه بكند كه بجاي او ديده و شنيده و ياداشت كرده اند. زيرا يكنفر به تنهايي نمي تواند همه چيز را ببيند و بشنود و بدون جستجو عملا جمع آوري فولكلور ميسر نمي باشد پس ابتكار بعهده ديگران محول شده است.
دو نوع جستجو وجود دارد:
يكي كاوش مستقيم كه محدود به يك ده يا شهر كوچك و يا يك محله شهر بزرگ ميشود. ديگري كاوش غير مستقيم است كه شامل يك استان و يا يك كشور مي گردد.
در صورت دوم، جستجو كننده متوسل به تحقيقات عده زيادي از پووهندگان ديگر ميشود كه شايد شخصا هم آنها را نديده و نميشناسد.


*** شيوه كار
دامنه فولكور بقدري فراخ است كه حتي عمر يك نفر كفاف نمي دهد كه بتواند فولكلور يك شهر بزرگ و يا يك ناحيه را كاملا جمع آوري بكند. پس گرد آورنده بايد دامنه تحقيقات خود را بيك دهكده يا شهر كوچك و يا محله گارگري شهر بزرگي محدود بكند. و يا بهتر از همه شهر يا ناحيه اي را انتخاب بكند كه در آنجا تولد شده . زيرا آشنائي بزبان محلي شرط مهمي ميباشد.
جستجوي فولكلور كار تفريحي نيست و نبايد آن را سرسري گرفت . براي اين كار صبر و آگاهي و فكر دقيق و همچنين اطلاعات علمي لازم است.سندي كه در آن دست برده اند ، يا جملات آن را ادبي و از حال طبيعي خارج كرده اند و يا گرد آورنده مطابق سليقه خود افكار اخلاقي يا مذهبي و يا پند و اندرز حكيمانه در آن گنجانيده باشد، هيچ ارزشي علمي نخواهد داشت.
شرط اول كار بيطرفي كامل ميباشد زيرا در تحقيقات فولكلور نبايد هيچ گونه تعصب نوادي ، اخلاقي، زباني و مذهبي راه بيابد، بلكه فقط عين واقع بايد ياداشت شود.

بر روی ادامه مطلب کلیک کنید.

فولكلور «روش گردآوري »

در امر گردآوري و تأليف و تدوين اسناد و مدارك فولكلوري از دو طريق مي‌توان پيش رفت.
يكي از راه گردآوري محدود و مشخص واحد به واحد كه هر ديه و شهرك و شهر و استاني به انفراد و استقلال موضوع مطالعه و هدف گردآوري قرار گيرد و مجال و وقت در اختيار باشد.

ديگري طريقه جمع‌آوري سراسري يا كاوش عمومي و يكباره و يكجا است كه در آن واحد و در زماني معين در سرتاسر كشوري شروع به كار شود.
از اين دو راه هر طريقي كه انتخاب شود اگر مباشر امر، مقيم و زاده محل نباشد و اهل محل آنچنان كه بايد و شايد با او همراهي نكنند و از مساعدت صادقانه و صداقت صميمانه مردم برخوردار نشود بي‌گمان حاصل كارش خالي از عيب و منقصت نتواند بود و اين نكته مهم و دقيق يكي از نتايج تجربه چندين ساله مسود اين اوراق و افرادي است كه همراه وي دست‌اندركار گردآوري اين مدارك و تفكيك و مطالعه آنها هستند.



روش نخستين نيز به فرض اينكه فرصت و مجال و وسايل كافي و محيط مساعد در اختيار باشد و جميع شرايط لازم فراهم آيد هنگامي مقبول و سودمند خواهد بود كه توجه گردآورندگان منحصراً به منطقه مشخص و معيني محدود شود و مباشران امر چنان كار كنند كه در مدت اقوام آنان خطر فوت نكته يا نكاتي يا فراموش شدن و از قلم افتادن مطلبي يا از ميان رفتن اصل موضوع متصور نباشد.

بر روی ادامه مطلب کلیک کنید.

فولكلور « آغاز افسون شدن در مقابل غرب و بي‌توجهي به شرق »

اما در قرن اخير جمعي از فضلا و علماي شيفته ظواهر تمدن مغرب‌زمين ـ آن هم آن تمدن صنعتي و استعماري ويرانگر كه با قدرت نظامي و اقتصادي آنچناني و اين چنيني همراه بود ـ آنچه را كه با آداب و عادات و سنن ما ارتباطي داشت و ركن ركيني از تمدن و فرهنگ و هويت كشور ما به حساب مي‌آمد شايسته طرد و قلع و قمع دانستند و حتي اشتغال به اين مسائل را منافي با روح تجددطلبي و سازگاري با مقتضيات زمان دانستند و فتوا دادند كه:
«براي زندگي و خوشبختي به عيار زندگي عصري بايد متمدن شد و براي متمدن شدن نيز بايد تمام اصول و اركان و شرايط تمدن مغربي امروزه را قبول كرد» و به تأكيد و اصرار گفتند:





بر روی ادامه مطلب کلیک کنید.